Genre: Orkesten/instrumentaal
Plaats: Zwartemeer

Biografie: Als The Black Lake Shadows treedt deze groep uit Zwartemeer bij Emmen voor het eerst op in 1962.
Dit gebeurd op het biljart van Cafe Gustin in Barger Compascuum. Aanvankleijk alleen (zondag) 's middags maar wegens groot succes ook 's avonds. Ook deze band speelt aanvankelijk de muziek van de dan populaire Cliff Richard & the Shadows.
De band weet in korte tijd in de regio en in het nabij gelegen Duitsland zeer populair te worden.
Een belangrijke keus wordt in 1964 gemaakt. De groep gaat ook op bruiloften en partijen spelen.
Hiermee zet de groep haar naam neer in het dans en stemmings orkesten circuit en niet in de alternatieve rockscene zaols veel
andere bands wel doen na hun "Shadows periode". Met een aantal bezettingswisselingen en met de komst van de uit de Zamora's afkomstige Jitse Veeninga  weet de groep een verder groei door te maken. Begin 1965 treedt de groep op in de veel grotere danszaal Van Hemmen in Gasselte en zet daarmee daarmee de trend naar optredens grotere zalen in heel Drenthe.
De ontwikkeling van de popmuziek ontgaat ook deze band niet en hoewel wat laat, gaat men meer rockmuziek spelen rond 1968.
Hun populariteit groeit gestaag door en optredens vinden plaats in het hele land, maar wat minder in het westen.
In 1970 wanneer de groep heeft besloten beroeps te gaan worden komen er twee leden van de eveneens zeer populaire groep Rhythm Stars, The bij de band.  En  verdwijnt de naam  "Shadows" en gaat de band verder als Black Lake.
Een ruig uiterlijk wordt het nieuwe imago echter behoort niet tot de alternatieve popscene, men blijft het Top 40 imago behouden.
De groep weet via platenmaatschappij CNR de eerste single "Chrissie oh mine" uit te brengen. De plaat wordt wel op de radio gedraaid en op de lokale piratenzenders maar wordt geen hit.
Opnieuw is men live een succes. Met name met de potpourri van hits, traditionals en jolige feestnummers. Het vermoeden bestaat
dat uit dit idee de producer Jaap Eggermont het Stars on 45 concept heeft opgezet.
Met de komst van Bemboom, Henk in 1971 ontstaat een stabiele en zeer succesvolle bezetting.
In 1975 vervangen de gebroeders Bloemsma Joop Ekelhoff. Koos Bloemsma gaat op het podium zingen. Jan Bloemsma achter  de aangeschafte PA. Hierdoor wordt het zaalgeluid veel beter. De single "Female man" komt uit in Duitsland.
De meest succesvolle periode breekt nu aan en zal tot 1979 duren. Dan verlaat Johan Lutke de band en nieuwe invloeden moeten de groep verder ontwikkelen en actueel doen blijven. Met de uit Duitsland afkomstige Reinhardt Witte moet dit wel lukken.
Met Black Lake als begeleidingsband scoort Witte, als Phil Nash, een kleine hit in Duitsland met het nummer "Wer hat ein Herz dass nie bricht".
Ook wordt er nu gewerkt aan een LP, die Soldier boy moet gaan heten. De muziek is veel meer op Country & Western gericht en Koos Bloemsma doet alle zangpartijen. Men schrijft nu ook voor anderen liedjes, waaronder H 3.
Doordat Koos Bloemsma in de nacht van 19 december 1980 verongelukt wordt de LP pas veel later en als eerbetoon, onder de naam Koos Bloemsma uitgebracht. Door het ongeluk zit de groep diep in de put. Een zwaar verlies.
Henk Bemboom en Jan Bloemsma verlaten de band. Na vier maanden gestopt te zijn komt de band weer terug. Dick Joustra wordt als zanger toetsenist aangetrokken. Echter niet voor lang. Fokko Lindeman en Harro Wimmenhove komen bij de band en Dick gaat het geluid doen.
Op 11 december 1987 wordt het 25-jarig jubileum van de groep gevierd in de Zuid Oosthal in Emmen. De witte live LP wordt hier opgenomen.
In 1988 verlaat Douwe Buiter de groep. Omdat er met name in Duitsland naar band met een zangeres wordt Yvonne Wilming het nieuwe boegbeeld.
Helaas moet zij om gezondheidsredenen overstappen naar een band met een minder heftig bestaan en voor haar komt Henk Rouw terug.
De groep neemt nu het liedje War no War op wat een grote hit moet worden. Het plaatje wordt Lokschijf bij Frits Spits op Radio 3.
TV optredens in de Vijf Uur Show en de Surprise Show. Echter de Golfoorlog breekt uit en een totale muzikale boycot volgt op alles wat met oorlog te maken heeft. De single "It's good to be backhome" volgt een half jaar later maar wordt ook geen groot succes.
Dan vertrekt drummer Henny de Munnik na 28 jaar uit de groep. Een groot aantal drummers komt en gaat. Er volgen meer wisselingen in de bezetting.
Maar als eind 1999 Gerrit de Hoop na 37, 5 jaar stopt komen en gaan er steeds meer bandleden.
Er volgt nog een nieuwe bezetting begin jaren 2000 maar in de loop van 2002/2003 wordt het aantal optredens steeds minder. Een nieuwe impuls wordt door de fans gehoopt.